رقصان شده ، در سرفه هایت ، خَردل و خون ای سربلند ، از جبهه های ِ ، فاو و مجنون تاول ، تنیده ، روی ِ دست و روی ِ ماهت مستانه ، آتش می زنی ، بر چشم و افسون دیدم نفس ، لرزان شده ، در سینه هایت هر گوشه از ملافه ات ، خونین و گلگون دانم ، در اندوهت ، هزاران ، درد داری گنجینه ای از درد ، گویی ، گنج و قارون همچون شهیدی ، گرچه در بستر فتادی گویا ، پلاکت ، گم شده ، در چرخ و گردون دستان ِ تو ، لبریز ِ عشق و مهربانیست ای خاطرات ِ سر پُل و سردشت و کارون رضا آسمان ( ر . ص . آسمان )

الوداع ؛ ای ماه ِ رحمت ، الوداع لحظه های ِ ، پُر زِ حکمت ؛ الوداع ای هلالت ، تا هلالت ، عیش و نوش ماه ِ زیبای ِ ، پُر از، جوش و خروش لحظه هایم ، با تو ، زیبا بود و بس بی تو، بی قدرم ، بسان ِ خار و خس هر سحر خواندی مرا بر خوان ِ حق دست در دستت ، شدم ، مهمان ِ حق گرچه رفتی ، باز، قلبم ؛ با شماست رخصت ِ دیدار ِ دیگر ، با خداست دستِ من ، بر دامنت ، دستم بگیر بی خودم ازخود ؛ مرا ، هستم بگیر یا رب ، ای زیباترین ، ای نازنین ای خدای ِ مهربان ، ای بهترین من همانم ، بنده ای ، زار و خموش آنکه باشد پر طمع ، پر حرص و جوش گرچه دادم ، دل ، به نون ِ یسطرون من کجا ، یا رب و عین ِ یعقولون فرصتی دادی ، که باشم ، بنده ات باز هم ، رسوا شدم ، شرمنده اترضا آسمان ( ر . ص . آسمان ) پی نوشت : 1 - یسطرون = اشاره به آیه ی شریفه (ن وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ) « نون . سوگند به قلم ! و قسم به چيزي كه مينويسند » 2 – اشاره به آیه ی شریفه (قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ) « بگو: ستایش مخصوص خداست؛ امّا بیشتر آنان نمى اندیشند. »

فاصله ها در چشم ِ تو دیدم ؛ همه شب ، مسئله ها را جانم به لب آمد ؛ تو نگفتی ، گله ها را زلفت ، چو کمندی شده ، اندر دل و جانم گیسوی تو ؛ سرگشته کند ، قافله ها را بر من ؛ منگر ، طاقت ِ انکار ، ندارم چشمان ِ تو؛ تشدید کند ، زلزله ها را ترسم که سکوتت ، بشود ، ساز ِ مخالف آشفته کند ، شوق ِ همه چلچله ها را در کنج ِ قفس ، بال ِ پریدن ، که تواند ؟ قفل و قفس از دل ببرد ، حوصله ها را بگشای لب و خنده نما ، تا که بدانم در وقت ِ نمازم ، اثر ِ نافله ها را با لطف نگر بر من و بنشین به کنارم تا خط بزنم ، من اثر ِ فاصله ها را رضا آسمان ( ر . ص . آسمان ) + نوشته شده در جمعه پانزدهم دی ۱۳۹۱ساعت 20:32 توسط رضا آسمان |

کار من نیست که در شأن تو تحریر کنم یا که با لفظ و بیان ، وصف تو تقریر کنم تو علی ، شیر ِ خدایی و رسول از تو سرود ترسم از اینکه در اوصاف تو تقصیر کنم تا شود توبه ، به درگاه ِ الهی ، مقبول باید اول ، دل و جان را به تو تطهیر کنم تو خداوند ِ زمینی و زمین جای تو نیست یارب این ربّ زمین را به چه تعبیر کنم ز فلک حضرت ِ حق گفت محمد ، ز غدیر شیعیان را به علی ، با تو نمک گیر کنم گفت از جانب حق روز قیامت ، که علی به شفاعت ، همه احباب تو ، تبشیر کنم رضا آسمان ( ر . ص . آسمان )

بــر روی نیـزه ، نگاهش چه مضطـر است چشـمی به راه و چشم دگرسوی خواهر است اجـرش به تیر و تیـغ ادا شـد ، ز کـوفیان تنـها به این بهانه کـه او ، پور ِ حیـدر است گفتـا بـه زنـدگی که به ذلت ، نخـواهمت زیـن رو چـراغ شیـعه ز ِ نامش منـوّر است با خواهـرش ، چـه غریبـانه گـفت زیـر ِ لب این کـاروان و حـادثه هـایش ، مقـدّر است دادش به دیـن ، دل و جـان را ، که وصف ِ آن هـرگز نـه در خیـال و تصـور ، مصـوّر است یارب ، چـه دید عمـه ی سادات ، کز پـی اش خـون جای اشـک بر رخ ماهـش شنـاور است در سـوگ و ماتـمت ، چـه نـویسم ز ِ کـربلا جائیکه ، نوحـه خـوان ِ تـو ، زهرای ِ اطهر است ( ر . ص . آسمان )